Down Under, part V: Paradijselijke afsluiter

Na een paar lekkere stranddagen in Town of 1770 rijden we via Rockhampton naar Airlie Beach. Vanaf hier zwemmen ‘stingers’ in de zee: gemene kwallen die onzichtbaar klein zijn. Als ze je raken kun je met gillende sirenes naar het ziekenhuis voor morfine. Zwemmen in de zee kan alleen in beschermende pakken (type bobslee-pakje, zie foto’s verderop). De grotere steden bieden als alternatief een ‘lagoon’. Gratis gigantische zwembaden waar Landal Greenparks jaloers op zou zijn. Wij maken er dankbaar gebruik van.

De hoosbuien overdag zijn gelukkig opgehouden en wij boeken een tweedaagse zeiltocht naar de Whitsunday Islands. Op de boot ‘Waltzing Mathilda’ genieten we met twaalf andere mensen van een fantastische trip. Mathilda in haar natuurlijke habitat:

Het ‘navigatiesysteem’:

En dan mag Maarten aan het werk, want zeilen hijsen is een mannenklusje.

Het uitzicht:

Na zeilen en zonnebaden gaan we snorkelen, zoals beloofd in onze bobslee-pakjes. We zien een zeeschildpad van ongeveer zestig jaar zwemmen. Helaas kan het filmpje door technisch mankement niet op de blog. Vanaf de boot zien we ook dolfijnen, zeekoeien en vliegende vissen.

De volle dag sluiten we af met een prachtige zonsondergang. ‘S avonds zien we voor het eerst de Melkweg: een brede baan met duizenden schitterende sterren, prachtig!

Na een schommelende nacht in onze snikhete kajuit brengen we de tweede dag door bij Whitehaven Beach. Een parelwit strand waar bij eb een enorm palet aan blauwtinten te voorschijn komt.

Helaas gaat de tijd sneller dan gedacht en de zeiltocht vliegt voorbij. De ‘day after’ luieren we bij de lagoon om met de leukste zeilmensen na te genieten. Dan rijden we het laatste stuk naar Cairns. Vanaf Townsville zien we het gebied dat door cycloon Yasi is getroffen. Duizenden bomen zijn als twijgjes geknakt of omvergeblazen. Zo hoort hier een dichtbegroeid bos te staan.

Gelukkig kun je altijd vertrouwen op kerstverlichting, met geen cycloon uit de bomen te blazen!

Aangekomen in Cairns duiken we meteen de lokale lagoon in. Wederom een pareltje.

Inmiddels staat Luu op een parkeerplaats naast een splinternieuw vakantiehuisje met megabed, eigen badkamer en airco (wel zo lekker in de tropen, denk: 99% luchtvochtigheid en dag en nacht 35 graden). Eindelijk kunnen we rechtop zitten en languit liggen: wat een luxe! Uitgerust doen we een snorkeltour in het Great Barrier Reef. Maarten begint met een introduik voordat we samen het kleurrijke koraal snorkelend bewonderen.

Even schrikken: als we te water gaan komt een barracuda van 1,5 meter (met heel scherpe tanden) even polshoogte nemen. Behalve zijn agressieve look schijnt het een mensvriendelijke vis te zijn. Na de ontspannende buikademhaling is het genieten van dit natuurwonder.

Tsja, voordat je het weet zijn er vier fantastische maanden voorbij! We gaan zo onze laatste nacht in, morgen vullen we de backpacks en dan stappen we ‘s middags het vliegtuig in. Met een omweg via Sidney, Gangzhou en Peking komen we (hopelijk) na 34 uur aan in Amsterdam.

Bedankt allemaal voor jullie lieve, leuke, grappige en ontroerende reacties op onze blog! Fijn dat we zo’n trouw thuisfront hebben!

Liefs en tot binnenkort,

Daan en Maarten

Down Under, part IV: kangoeroes, schildpadjes en motormuizen

Na een dikke maand in Australië hebben we alleen nog overreden kangoeroes langs de weg gezien, het is dus tijd om levende exemplaren in een natuurpark te bekijken. In datzelfde park wonen ook emoes en koala’s.

Kleine waarschuwing hoe hoog kangoeroes kunnen springen…

Op naar Brisbane! Een leuk stadje met een mooie mix van historische en moderne architectuur. Van de overstromingen is bijna niets meer te merken, alles is opgeruimd en gerestaureerd. Alleen de rivier is nog een bruine modderstroom.

Na lekker rondstruinen door de stad ontdekken we het Museum of Modern Art. Naast fantastische kunstwerken uit het afgelopen decennium is het een soort NEMO voor volwassenen: in een ‘ballenbak’ van ballonnen en een soort snoezelhok met duizenden ‘sterren’, op de bodem van een zwembad lopen, met een glijbaan naar de uitgang en dat alles onder de naam kunst. Wij zijn fan!

Het luxueuze jetsetplaatsje Noosa staat daarna op ons programma. Na een aantal uurtjes op het strand bakken, gaan we op huizenjacht. We twijfelen nog tussen de volgende exemplaren, gelegen aan een binnenmeertje op twintig meter van het strand en aan het begin van een wandelpad door een national park… (ohja, sponsors zijn welkom)

We verlaten Noosa voor Hervey Bay. Helaas laten we daarmee ook de zon achter ons om een weekje in de stromende regen door te brengen. Ter afleiding maken we een trip naar Fraser Island. Een zandeiland met regenwoud en prachtige meren, waar je met een 4WD lekker overheen kunt crossen.

En na zo’n regenbui kun je net zo goed in het lauwe zoetwatermeer duiken!

Ondertussen staan we op diverse campings. Van natuurparken (inclusief 15cm lange sprinkhanen in de douches) tot gewone campings met de meest truttige kampeerders (die vragen of we zachtjes met de schuifdeur kunnen doen want die maakt zo’n naar geluid). Ongeacht het soort camping, overal staan bordjes om je te waarschuwen voor de meest uiteenlopende ‘gevaren’…

Op een vreselijk truttige camping vol bejaarden lopen we blauw aan van het lachen als echtgenoot links vol gas achterop zijn vrouw botst, die rustig met de buurvrouw de laatste roddels doorneemt en vervolgens gepikeerd gilt ‘Stop doing that ALL the time!’. (het identieke kostuum maakt de grap compleet op een lange regenachtige dag)

Door een akkefietje met vergeten koplampen, lege accu en startkabels van de buurman missen we bijna de geboorte van babyschildpadjes in Mon Repos. (En ja, eerder hebben we 1x tevergeefs geprobeerd een electriciteitspaal uit de grond te rijden door de stekker te vergeten). Terug naar de babyschildpadjes. Vijf dagen eerder zijn ze uit hun ei gekropen en wij zien hoe ruim honderd minischildpadjes voor het eerst van hun leven uit het zand kruipen en naar de zee schuiven. Helaas maar één fotomomentje, maar een fantastische ervaring!

Door het noodweer rijden we naar Town of 1770 en buurplaatsje Agnus Waters. Het weer is echt onnavolgbaar aan de oostkust. Het ene moment lig je te bakken in de zon, het volgende moment giet het zo extreem hard dat Nederlandse buitjes er niet eens mee te vergelijken zijn. Kampeerveldjes veranderen in no time in moerasland en wegen in riviertjes. Luu’s buik is flink gewassen.

Het kan ook mooie plaatjes opleveren.

Save the best for last… Vandaag zijn we opgetuigd met leren jasjes met vlammen en plaktattoos om als echte Hells Angels een drie uur durende motortocht te maken. Gelukkig liet de zon zich zien, was het wegdek droog en konden wij met max 70km/u de omgeving verkennen. Houd je vast want foutere foto’s zie je zelden…

Inmiddels groeit het besef dat van de vier maanden nog krap twee weekjes reis over zijn. We hopen dat het weer een beetje meewerkt en we drie dagen kunnen zeilen bij de Whitsundays (denk: Bounty eilanden). Ook een snorkeltrip in het Great Barrier Reef staat hoog op het wensenlijstje. De volgende keer vertellen we of het gelukt is!

Liefs Daan en Maarten

Down Under part III: van Sydney tot Brisbane

Sydney stond hoog op ons verlanglijstje en afgelopen week was het zo ver. Op een prachtige camping buiten het centrum parkeerden we Luu voor drie nachten om overdag per trein de stad in te gaan.

Hoe Sydney eruit zou zien wisten we eigenlijk niet heel goed. Hét beeld van Sydney was voor ons het Sydney Opera House.

Deze dus.

Nou blijkt het dus dat daar een hele stad naast ligt.

Gelegen aan een vrij grote inham van de oceaan heeft Sydney een behoorlijke “haven”. Daaroverheen loopt op het smalste punt de gigantische Harbour Bridge.

Aangezien we heel mooi weer hadden waren we met name veel buiten op de straten, parken, pleinen en stranden.

Het bekendste strand in Sydney is Bondi Beach waar we op zaterdagmiddag ons handdoekje uitspreidden (ook wel bekend van ‘Bondi Rescue’, een vreselijk fout RTL5-achtig programma over lifeguards en bijna verzopen badgangers).

En nee, dan ben je niet alleen.

Ondanks de drukte een heerlijk strand en lekker een middag mensen liggen kijken.

Voor wie zich zorgen maakt om Luu, die hoefde zich niet te vervelen tijdens ons stedentripje: we hadden op de camping een aboriginalvoorstelling geregeld en er waren hele gezellige papegaaien!

Na Sydney maakte we een dagtrip naar de Blue Mountains. De naam dekt de lading vrij goed (zoals vaak hier, we staan voornamelijk op camping: Beach Tourist Caravan Park “plaatsnaam”). Prachtige blauwe gloed hoe verder je wegkijkt met dank aan de olieachtige damp die van de eucalyptusbomen komt. Erg gaaf!

Van de Blue Mountains naar The Entrance waar zee en rivieren/meren samenkomen. Erg mooi plekje gevonden voor Luu, direct aan het water. Vooral de zonsopgang was erg mooi en Daan was gelukkig om 6:15 al zo scherp om even een foto te schieten.

Door naar Anna Bay bij Port Stephens waar we, net als in Vietnam, zandduinen vonden. Verschil was dat we hier alleen liepen en je echt een Sahara gevoel kreeg door de uitgestrektheid en het super witte zand.

Daan met d’r hippe hoofddoek (ok, eigenlijk puur functioneel omdat anders d’r hoofd steeds verbrand).

Alleen op de wereld.

Dat springende stipje is Maarten (1,93m), om even aan te geven dat we niet de eerste de beste peuter uit z’n zandbak getrokken hebben om er zelf even een plaatje te kunnen schieten.

Van Anna Bay is het een klein stukje naar Nelson Bay wat direct aan Port Stephens, een grote baai, ligt. Vanaf het strand kijk je tussen je tenen door de baai uit, de oceaan op.

Dat rechterbultje kun je beklimmen, dus dat deden we. Redelijk adembenemend als je daar boven komt en met het uitzicht gepresenteerd wordt! Links de oceaan, rechts de baai.

Zonsondergang bij Nelson Bay.

Na Nelson Bay maakte we een uitstapje landinwaarts over de Waterfall Way. De weg was erg mooi en er waren wat watervallen maar het weer gooide een beetje roet in het eten. Ja, ook hier regent het helaas wel eens en de laatste dagen iets vaker dan “eens” (Zo kwam er een storm over Nelson Bay die bomen omwaaide en dakpannen wegblies. Goede oude Luu hield ons droog en heel).

Toch nog een droog moment gevonden om Daan op een hekje te zetten.

Van de Waterfall Way naar Byron Bay, onze laatste bestemming in NSW. (New South Wales, maar als ik dat in de vorige zin uitschrijf rijmt het niet). Een erg mellow surfers dorpje/stadje met onder andere het meest oostelijke punt van Australië (eilanden uitgezonderd) en een vuurtoren op dat punt. Verder troffen we er vooral veel andere reizigers van ongeveer onze leeftijd en iets ouder aan die er (veel) kwamen drinken en vervolgens eigenlijk al te dronken/stoned waren om het stadje nog in te gaan.

Vandaag zijn we doorgereden naar Queensland, de laatste (maar gelukkig ook grootste) staat die we zullen door-cruisen met Luu. Inmiddels staat er een kleine 4000 km op de teller en we hebben er nog zo’n 2500 te gaan. Er staat dus nog een hoop moois op het programma en we houden jullie uiteraard op de hoogte!

Veel liefs! Maarten en Daan

Down Under: part II, another week with Luu

Wauw, jullie zijn goed in hints! Van zoveel reacties op onze vorige blog springen wij een gat in de lucht…

We begonnen de week in Seaspray bij Ninety Miles Beach. Een miniatuur plaatsje (Cothen is er een metropool bij) met ingeslapen mensen. Snel door naar Lakes Entrance. Maarten vond er zijn nieuwe hobby: trainen voor een triatlon. Omdat hij al “kan” wielrennen en hardlopen staat leren borstcrawlen hoog op de agenda. Met een shiny Speedo bril dus in het 7 meter campingbadje.

Daan doet het rustiger aan en werkt aan haar kleurtje.

Na een middagje hilarisch entertainment (denk springkussens en midgetgolf) reden we door naar het prachtige meer van Mallacoota voor een echt Zwitserland gevoel.

Nog enkele ‘onderweg’ foto’s…

In de Fairy grot in Buchan bekeken we de witte stalactieten.

Geen verkeerd uitzicht vanaf de camping in Belgamui.

Hoewel de zon zich vaak laat zien, hebben we ook regenachtige en druilerige dagen die het landschap een mysterieus tintje geven.

Op tussenstop in de nostalgische minidorpjes Tilba Tilba en Central Tilba.

Waar een fantastische snoepwinkel staat! Naast een afdeling Nederlandse dropjes was er één pot die alle aandacht trok…

De boardwalk en Australia rock in Narooma.

Luu heeft de smaak te pakken en rijdt ons deze week ook nog naar Jervis Bay, waar ze niet alleen ‘iedere dag weekend vieren’ maar ook nog eens de ‘witste stranden van de wereld’ hebben. Wij twijfelen nog, maar complimenten aan de lokale marketingmachine.

In Kiama testten we Luu door over steile paadjes naar het uitkijkpunt van Saddleback Mountain te rijden. Met wat lieve woordjes fluisteren en het schakeltalent van Maarten redden we het net.

Vlakbij is het Minnamurra tropisch regenwoud. Na een uurtje wandelen komen we bij de waterval.

Terug naar Kiama, met een prachtig ruige kustlijn, schattig vuurtorentje en heel veel watergeweld op de rotsen.

Mocht je als zwemmer of surfer afdrijven richting de rotsen, dan heb je een held met stalen zenuwen nodig die de klif afklimt om bij de reddingsboei te komen.

Tot slot een speciale aflevering van Waku Waku met het ‘zoek het wilde dier’-spel. We beloven een dolfijn, zeeleeuwen en een kangoeroe voor diegene die zijn speurneus op heeft. Tsja, we hebben dan wel een super Canon, maar onze kaki jasjes ontbreken om urenlang stil in de greppel op uitkijk te staan.

Sinds enkele uren staat Luu onder de rook van Sydney. Het nationale park is de uitvalbasis vanwaar we de stad vanaf morgen gaan verkennen. Het is even wennen aan alle dieren en het verschil in onze dierenliefde kwam een uurtje geleden duidelijk naar boven toen het donker werd. Na enig geritsel,
gepiep en donkere schimmen die wegschieten, zagen we voor het eerst wombats. Maarten vindt ze vet schattig en op wasbeertjes lijken, Daan vindt het net grote vieze ratten. Google en oordeel zelf…

Liefs Daan en Maarten

Down Under: part I

In Bangkok werd ons Aziatische avontuur afgesloten, het was tijd voor een nieuw continent: op naar Australië!

De eerste drie dagen brachten we door in Melbourne. Met een goeie jetlag en stevige vermoeidheid werden we onze eerste nacht totaal niet gehinderd door de 118mm regen die er viel. Delen van Melbourne onder water en met name buiten het centrum en de stad flink wat overlast… Wij zagen het de volgende dag pas op het nieuws.

Op straat was er (waar wij waren) ook weinig van te merken en Melbourne was een verademing na de Aziatische steden. Oversteken met stoplichten, schone straten, bekende gerechten op de menu’s, mensen die beter Engels spreken dan wij, fijn! Ook anders: de prijzen, even schrikken…

De stad zelf vonden we mooi en op sommige stukken gezellig maar niet heel spectaculair. Een mooie afwisseling van moderne en historische gebouwen waar grote parken tussen liggen.

Openluchttheater met uitzicht op het Central Business District.

Hangjeugd heb je overal, maar hier was het wel vermakelijk om naar te kijken.

Na drie dagen ging we onze camper ophalen. Naja, campertje.

Meet Luigi! Luu, voor vrienden (spreek uit: Loe).

Tadaaa!

Zoals jullie kunnen zien is Luu inmiddels uit de kast… Luu houdt onze hapjes en drankjes koud in de achterbak, waar hij desgewenst ook thee zet of wat water door het wasbakje laat lopen.

‘s Nachts houdt Luu ons lekker warm (soms een beetje té, want Luu heeft plastic gordijnen van het type vrachtwagenzeil).

Met datzelfde type zeil kun je Luu ook zo gek krijgen om een windscherm voor je omhoog te houden. Geen gezicht natuurlijk, maar sinds Luu z’n bloementatoeages gezet zijn heeft hij overal schijt aan.

Nog eentje van Luu is z’n natuurlijk habitat.

Met Luu op pad dus. Eerste doel: de Great Ocean Road. Denk: kust, asfalt, bochten, uitzicht, mooi, prachtig, geweldig (en dat 125km).

Alleen even oppassen bij de randjes want anders ga je dood.

Na twee dagen slingeren gingen we Koala’s kijken op Phillip Island. Erg leuke beestjes! We hadden het geluk er twee te zien die zaten te eten, ze slapen namelijk 20(!) uur per dag.

Slapen.

Eten.

Dat wil Daan ook wel.

‘s Avonds keken we naar pinguïns die na zonsondergang de zee uit komen en hun nestjes op het land opzoeken. Foto’s maken is er (helaas voor jullie en ons) niet toegestaan. Voor de beestjes waarschijnlijk maar beter: dagelijks komen er ongeveer 4000 mensen kijken en wij zaten met vijf bussen Aziaten.

Bij het teruglopen naar de parkeerplaats nog wel een vriendelijk verzoek.

Na Phillip Island verhuisde we naar Wilson Promontory National Park. Prachtige natuur waar je direct vanaf de camping via verschillende paden je weg door kunt zoeken.

Twee jaar geleden zijn grote delen van de bossen in het park afgebrand, nu zie je overal het groen (al)weer opkomen, erg bijzonder!

Na de overstromingen in Brisbane en Melbourne en cycloon Yasi over Queensland kunnen we met opluchting zeggen dat er voorlopig nog geen bosbrandgevaar dreigt volgens deze waarschuwingsborden…

Van Wilson Promontory gingen we naar Walhalla, een bergdorpje waar eind 1880 goud werd gevonden. Begin 1900 was de spoorlijn klaar die voor nog meer welvaart moest zorgen: helaas was het goud toen al op en verliet bijna iedereen het dorp (huidige inwonersaantal: 18). Nu is het een toeristisch dorpje waar je 100 jaar terug de tijd in kunt en hebben gepensioneerde verveelouderen de spoorlijn weer opgepoetst omdat een Marklin treintje op zolder ook niet zaligmakend is.

We hebben ons er een paar uurtjes goed vermaakt en zijn doorgereden naar Ninety Mile Beach, maar daar kunnen we jullie volgende keer pas weer over vertellen.

Bedankt voor het lezen en voor jullie reacties op de vorige blogpost, we vinden het nog steeds super om te lezen (hint!).

Veel liefs! Daan en Maarten

Veelzijdig Cambodja

De stugge en soms zelfs agressieve Vietnamezen lieten we achter om verder te reizen in het rustige en vriendelijke Cambodja. In de hoofdstad Phnom Penh stonden we verbaasd over de straatkapsalons naast ons hotel…

We bezochten nationale musea en het koninklijk paleis.

Ook het paleis heeft af en toe een opknapbeurt nodig. Wij hebben respect voor de koorddansende schilders.

Na de mooie gebouwen werd het tijd voor inhoud. Cambodja viel begin jaren ’70 onder het regime van de Khmer Rouge. Zij waren voor een boerenstaat en het communisme en streden op uiterst agressieve wijze. In 3 jaar tijd vermoordden ze een kwart van de bevolking (ruim 2 miljoen mensen), omdat deze intellectuelen en hoog opgeleiden een bedreiging voor het communisme vormden. Erg indrukwekkend is de S21 gevangenis, een voormalig schoolgebouw dat onder het schrikbewind van Pol Pot veranderde in een martelcentrum. Daarna bezochten we de Killing Fields met massagraven. Erg heftig, maar zeker belangrijk om dit land en de achterstallige ontwikkeling ervan beter te begrijpen.

Eerst even bijkomen voordat we naar Siem Reap reizen. Inderdaad, naar de Angkor Wat tempels! Drie dagen per tuktuk en fiets rondgerend en slechts een klein deel van het enorme gebied gezien. We pikten zowel zonsopgang als -ondergang mee. Erg mooi al die onvoorstelbaar grote tempels.

Op de laatste middag werden filmopnames van de traditionele dans gemaakt. Ons 1001 nachten gevoel was compleet!

Niet overal was het even rustig. Regelmatig dachten we aan de Apenheul: lekker met zijn allen op één rots.

Een kleine reportage van leuke lokale kinderen.

En onze persoonlijke favoriet:

Het was even zoeken, maar Maarten heeft een loopmaatje gevonden.

De laatste dag zijn we in Battambang. Eindelijk komen we erachter waarom het treinspoor in Cambodja niet in
gebruik is. Zwaar vervallen en verwaarloosd ligt het er bij. Voor toeristen en lokale boeren is slechts een klein stukje spoor nog in gebruik. Omdat we de ervaring van deze bamboetrein onmogelijk kunnen beschrijven hebben we een klein filmpje gemaakt. En bij deze beloven we plechtig nooit meer over de NS te klagen…

Inmiddels zitten we in Thailand. Daar nemen we definitief afscheid van Azië. Tegen de tijd dat jullie dit lezen, zitten we misschien al in het vliegtuig naar Melbourne om aan een nieuw avontuur te beginnen.

See you later, mate!

Liefs, Daan en Maarten

Laatste Vietnam-avonturen

Lieve vrienden, familie en andere lezers! We vinden het hartstikke leuk om iedere keer jullie reacties te lezen. Fijn dat we zo’n enthousiast thuisfront hebben! Om jullie te bedanken sturen we wat zon naar Nederland, want dat hebben we hier weer in overvloed.

In het badplaatsje Na Trang huurden we een motor(tje) om als ‘Sjonnie en Anita op de Sita’ de boel te verkennen.

Ons tourtje ging langs de “Giant sitting Buddha” en een begraafplaats.

De Cham Twin Towers staan er ook al zo’n 1300 jaar leuk bij.

Net als de opgang van het voormalig vakantiehuis van de laatste keizer.

Nadat we zoveel uitlaatgassen hadden ingeademd dat we scheel zagen, vertrokken we naar Mui Ne. Daar vonden we een hotel aan het strand met bescheiden zwembad.

Helemaal uitgerust en opgefrist vertrokken we de volgende dag met gids en jeep naar een vissersdorpje en zandduinen. Onderweg kregen we vertraging door een overstekende kudde koeien en een agent met een slechte dag (in combinatie met het ontbrekende rijbewijs van onze chauffeur niet echt ideaal). Uiteindelijk toch gekomen waar we wilden.

Even lekker wegdromen…

…of met een sleetje naar beneden sjezen tot het zand achter je oren zit.

Met trots presenteren we onze nieuwe categorie: ‘wat er op een quad past’!

Wel aan de vitamientjes denken natuurlijk, dus bijtanken met een litertje jus d’orange voor we in de bus naar Ho Chi Minh City (vroeger Saigon) stappen.

Daar bezochten we het paleis van Zuid-Vietnam, dat een bijzondere mix van Aziatische en Westerse architectuur heeft.

Deze tuinier neemt ‘gras knippen met een nagelschaartje’ wel heel letterlijk…

…gelukkig is het grasveld niet zo groot. Jup, dat kleine oranje stipje links is meneer de grasknipper.

Een dagtrip naar de Cu Chi tunnels liet ons zien hoe de lokale bevolking samen met het communistische leger tijdens de Vietnamoorlog 21 jaar lang overdag in tunnels onder de grond leefden (250km aan tunnel, verdeeld over drie “lagen”). Alleen ‘s nachts was het ‘veilig’ bovengronds als de Amerikanen de jungle niet in durfden. Indrukwekkend en aangrijpend: de tunnels zijn claustrofobisch klein en deze ‘ruime’ ingang is zelfs vergroot voor grote westerse toeristen…

We reizen door naar de Mekong Delta, de ‘graanschuur van Azië’ in het zuiden van Vietnam. Maar eerst heeft de chauffeur van onze minibus zijn uiterste best moeten doen om zijn voertuig te parkeren op de (naar eigen schatting) enige splinternieuwe PORSCHE van Vietnam. Gelukkig alleen blikschade, maar de chauffeurs en de corrupte politie zijn geen beste vrienden geworden.

De Mekong rivier dus, deze zit vol drijvende markten en deze dames dobberen met hun handel voort. We zijn zelf nogal onder de indruk van de fleurige katoenen pakjes in allerlei kleuren en patroontjes. Heerlijk, elke dag pyjamadag!

Paalwoningen

En natuurlijk de rijstvelden.

De lokale kleuterklas wordt wild van enthousiasme als ze horen dat ze op onze blog mogen. Ze zwaaien jullie graag uit en tot de volgende keer!

Liefs Daan en Maarten

PS: Ons reisplan is gewijzigd. Na bijna twee maanden zijn we tempelmoe en wordt het hotelhoppen en de eeuwige Aziatische chaos minder uitdagend. Tijd voor een nieuw avontuur: over ruim een week vliegen we naar Melbourne en trekken we in ons eigen tempo met een campertje langs de oostkust. (We weten van de overstromingen, we houden het in de gaten en we zijn daar pas over 1,5 maand.)

Tot die tijd: Cambodja!